Α. Η σύμβαση θαλάσσιας μεταφοράς εμπορευμάτων, δηλαδή η «ναύλωση» (chartering) αποτελεί διμερή  σύμβαση, συμφωνία, δηλαδή, δύο μερών κατά την οποία ο ένας των συμβαλλομένων καλούμενος «εκναυλωτής», συνήθως είναι ο πλοιοκτήτης, ή ο εφοπλιστής, ή αντιπρόσωπος αυτών (ναυτικός πράκτορας) αναλαμβάνει την υποχρέωση να διαθέσει στον άλλο συμβαλλόμενο, που λέγεται «ναυλωτής» ή «φορτωτής» συγκεκριμένο πλοίο, ολόκληρο, ή μέρος του, για την πραγματοποίηση της θαλάσσιας μεταφοράς του εμπορεύματος, ή ακόμα αναλαμβάνει την υποχρέωση να μεταφέρει επί μία χρονική περίοδο εμπορεύματα, εισπράττοντας για την υποχρέωση αυτή χρηματική αμοιβή (ναύλο).

Β. Η συγκεκριμένη αυτή συμφωνία εκδηλώνεται με την «σύμβαση ναύλωσης» το «ναυλοσύμφωνο». Αυτό αφορά κυρίως την ναύλωση ολόκληρου του πλοίου. Όταν, όμως, έχουμε ναύλωση μέρους του πλοίου, τούτο εκδηλώνεται με την «φορτωτική» (bill of lading). 

Γ. Η ναύλωση αποδεικνύεται από το ναυλοσύμφωνο (charterparty), που, σε φόρτωση μέρους του πλοίου, αντικαθιστάτε  με την φορτωτική και αποδεικνύει την παραλαβή από το πλοίο του προς φόρτωση εμπορεύματος.

Δ. Σημειώνεται, ότι η διάθεση μόνου του πλοίου, χωρίς τον εξοπλισμό του και το πλήρωμα, δεν αποτελεί ναύλωση, αλλά μίσθωση πράγματος, οπότε εφαρμόζονται οι περί ναυλώσεως διατάξεις του ΚΙΝΔ.

Ε. Δικαίωμα ναύλωσης έχει α) ο πλοιοκτήτης, β) ο εφοπλιστής, ή γ) ο διαχειριστής συμπλοιοκτησίας. Τέτοιο δικαίωμα δεν έχει ο Πλοίαρχος, εκτός αν ο ίδιος είναι και πλοιοκτήτης. Ως εντολοδόχος, όμως, των παραπάνω μπορεί να υπογράψει το ναυλοσύμφωνο. Δικαίωμα υπογραφής του ναυλοσυμφώνου δεν έχει α) ο ναυτικός πράκτορας, ή β) ο ναυλομεσίτης.

ΣΤ. Στο ναυλοσύμφωνο  εφαρμόζονται οι «Κανόνες Χάγης», «Χάγης-Βίσμπυ» και «Αμβούργου».

Ζ. Όταν το βασικό έγγραφο της θαλάσσιας μεταφοράς είναι η φορτωτική εφαρμόζονται οι Κανόνες Χάγης-Βίσμπυ.

Η. Επειδή οι Κανόνες Χάγης-Βίσμπυ δεν ρύθμιζαν όλα τα θέματα, που αφορούσαν την θαλάσσια μεταφορά εμπορευμάτων και την ευθύνη του θαλάσσιου μεταφορέα με αποτέλεσμα να υπάρχουν κενά και ως εκ τούτου να συνεχίζεται να εφαρμόζεται το αγγλικό εθιμικό δίκαιο (common law) και επειδή υπήρχαν θέματα προς ρύθμιση της συνδυασμένης μεταφοράς εμπορευμάτων, όπου το θαλάσσιο σκέλος συνδέεται με χερσαίο, εναέριο, ή σιδηροδρομικό, οι νέοι «Κανόνες  Ρότερνταμ» (Διεθνή Συνθήκη UNCITRAL 2009) ήρθαν να αντικαταστήσουν τους παραπάνω κανόνες, έτσι ώστε να επιτευχθεί ομοιομορφία στον τομέα των διεθνών μεταφορών και δη στον τομέα της θαλάσσιας μεταφοράς, σχετικά με την ευθύνη στη θαλάσσια και την συνδυασμένη μεταφορά εμπορευμάτων. Η Ελλάδα στις 23/9/09 τους υπέγραψε μαζί με άλλα 15 κράτη, όπως ΗΠΑ, Γαλλία, Ολλανδία, Δανία, Ελβετία, Πολωνία, Ισπανία, κλπ.  

Επειδή η συνθήκη δεν έχει κυρωθεί από 20 κράτη δεν έχει τεθεί ακόμη σε εφαρμογή. Τα ελληνικά δικαστήρια εφαρμόζουν τους Κανόνες  Χάγης-Βίσμπυ.