Α. Ως προς το θέμα της παραγραφής της αξίωσης αποζημίωσης,  εξ αιτίας ολικής ή μερικής απώλειας, ή βλάβης μεταφερόμενου εμπορεύματος που συνέβη μεταξύ του χρόνου που παρελήφθη και του χρόνου της παραδόσεώς του, στις διεθνείς οδικές μεταφορές εμπορευμάτων, σύμφωνα με την σύμβαση της Γενεύης (CMR) εφαρμογή έχει το άρθρο 32 παρ.  εδ. α της Συμβάσεως αυτής, που ορίζει ότι «ο περιοριστικός χρόνος για την έγερση αγωγής συνεπεία μεταφοράς δυνάμει της Συμβάσεως αυτής είναι ενός έτους, εκτός αν πρόκειται για ηθελημένη κακή διαχείριση (wilful misconduct) του μεταφορέα ή εξομοιούμενη μ' αυτή αμέλειά του, σύμφωνα με τη νομοθεσία του κράτους του δικαστηρίου που επιλήφθηκε της υποθέσεως, οπότε ο περιοριστικός χρόνος είναι τρία έτη¨.

Β.  Με την εν λόγω Διεθνή Σύμβαση όμως, δεν ορίζεται περαιτέρω οτιδήποτε για την διακοπή, ή την αναστολή, της παραγραφής. Οι περιπτώσεις αυτές ρυθμίζονται, όσον αφορά την διακοπή της παραγραφής από τα άρθρα 261 επ. ΑΚ, και όσον αφορά την αναστολή της παραγραφής, πλέον του άρθρου 255 ΑΚ και από το άρθρο 14 παρ. 5 του ν. 2496/1997, που ορίζει ότι, σε περίπτωση υποκατάστασης του ασφαλιστή, η παραγραφή των αξιώσεων του λήπτη της ασφάλισης κατά του τρίτου δεν συμπληρώνεται πριν την παρέλευση (6) μηνών από την υποκατάσταση και εφ όσον αυτή έλαβε χώρα πριν από την παραγραφή, ή την απόσβεση, αυτών των αξιώσεων.

Γ. Η διάταξη αυτή δεν έρχεται σε αντίθετη με την ανωτέρω Διεθνή Σύμβαση, καθ όσον δεν εισάγει ρύθμιση διαφορετική από εκείνην, αλλά την συμπληρώνει σε θέμα το οποίο δεν ρυθμίζεται από αυτήν και είναι σύμφωνη προς το άρθρο 28 παρ.1 εδ. α του Συντάγματος (ΑΠ 1411/2018).