Από την διάταξη του άρθρου 2 παρ. 2 ΠΓΠΝ/1911 προκύπτει ότι ως κάτοχος του αυτοκινήτου, δεν θεωρείται εκείνος που ασκεί απλώς την επί του αυτοκινήτου φυσική εξουσία, αλλά εκείνος που εκμεταλλεύεται το αυτοκίνητο ως κύριος ή επικαρπωτής, ή ο δικαιούμενος σε εκμετάλλευση του αυτοκινήτου δυνάμει σύμβασης με τον κύριο λ.χ. μίσθωσης,  χρησιδανείου κλπ.

Δεν αποβάλλει την ιδιότητα του κατόχου, εκείνος ο οποίος παραχωρεί, ή επιτρέπει την οδήγηση του αυτοκινήτου σε τρίτο πρόσωπο για μικρό χρόνο, ή για ένα ταξίδι, χωρίς την ύπαρξη ιδιαίτερης σύμβασης σχετικά με την μεταβίβαση της κατοχής (ΑΠ 211/2012, ΑΠ 681/2014).

Αν όμως η παραχώρηση είναι για μεγάλο διάστημα, ή για αόριστο χρόνο, έναντι ανάληψης από τον τρίτο των εξόδων συντήρησης και λειτουργίας του αυτοκινήτου, τότε κάτοχος καθίσταται ο τελευταίος.

Κατά την διάταξη του άρθρου 4 παρ. 1 του ίδιου νόμου, ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου, που δεν είναι και κάτοχος αυτού, ενέχεται μόνο μέχρι της αξίας του αυτοκινήτου. Η σχετική ένσταση (ποσοτικού περιορισμού της ευθύνης) είναι προσωποπαγής και προβάλλεται μόνο κατά του ζημιωθέντος τρίτου και όχι κατά του εξ αναγωγής συνοφειλέτη (ΑΠ 306/2005).