Από τις διατάξεις των άρθρων 1710 και 1813 - 1822 ΑΚ προκύπτει ότι σε περίπτωση θανάτου του προσώπου η περιουσία αυτού ως σύνολο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων περιέρχεται στους κληρονόμους του, είτε εκ του νόμου, είτε εκ διαθήκης.

Α. Συνεπώς, εάν, ο ευθυνόμενος από τροχαίο ατύχημα οδηγός, αποβιώσει, η υποχρέωση προς αποζημίωση μεταβιβάζεται στους καθολικούς διαδόχους αυτού (1710 παρ. 1 ΑΚ) και η αγωγή η οποία έπρεπε να ασκηθεί κατά αυτού, ως υπόχρεου, ασκείται κατά των κληρονόμων του, εκ του νόμου, ή, εκ διαθήκης, οι οποίοι με την αποδοχή της κληρονομίας υπεισέρχονται στη θέση του και ευθύνονται, κατ' αρχήν και εφ όσον δεν έχουν αποδεχθεί την κληρονομιά με το ευεργέτημα της απογραφής, κατά τον λόγο της κληρονομικής τους μερίδας (άρθρο 1885 ΑΚ) και όχι σε ολόκληρο (άρθρο 926, 927 ΑΚ).

Β. Η τυχόν αποποίηση της επαχθείσας κληρονομίας του οδηγού αποκλείει την ευθύνη του εναγομένου κληρονόμου και επομένως δεν νομιμοποιείται αυτός παθητικώς. Η έλλειψη παθητικής νομιμοποίησης έχει τον χαρακτήρα ένστασης, την οποία προτείνει και αποδεικνύει ο  εναγόμενος κληρονόμος.

Γ. Οι κληρονόμοι του αποβιώσαντος οδηγού, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 1710, 1711, 1846. 1847, 1848, 1854 και 1856 ΑΚ μπορούν να αποποιηθούν την επαχθείσα σε αυτούς κληρονομία μέσα σε προθεσμία τεσσάρων μηνών, που αρχίζει από τότε που έμαθαν την επαγωγή και το λόγο της. Η αποποίηση γίνεται με δήλωση στον γραμματέα του δικαστηρίου της κληρονομιάς (άρθρο 812 ΚΠολΔ). Η επαγωγή της κληρονομίας στον αποποιηθέντα θεωρείται ότι δεν έγινε. Η επαγωγή της κληρονομίας επάγεται σε εκείνον που θα είχε κληθεί, αν εκείνος που αποποιήθηκε δεν ζούσε κατά τον χρόνο του θανάτου του κληρονομουμένου.