Α. Από την διάταξη του άρθρου 922 ΑΚ, σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 299, 330 εδ. β , 914 και 932 ΑΚ, προκύπτει ότι σε περίπτωση πρόκλησης σωματικών βλαβών, ή θανάτωσης προσώπου, από τροχαίο ατύχημα που προκλήθηκε από προστηθέντα στην οδήγηση του οχήματος, ευθύνη προς αποκατάσταση των σωματικών βλαβών, ή του θανατωθέντος, φέρει μαζί με τον προστηθέντα και ο προστήσας και μάλιστα σε ολόκληρο.

Β. Πρόστηση, κατά την έννοια αυτή (άρθρο 922 ΑΚ) υπάρχει όταν, ο ιδιοκτήτης ή κάτοχος ενός αυτοκινήτου, εμπιστεύεται την οδήγησή του σε φίλο του χάριν φιλικής εξυπηρέτησης, ή σε τέκνο του, με την εξυπακουόμενη σύσταση να το οδηγεί κατά τους κανόνες της καλής οδήγησης (ΑΠ 306/2005).  

Γ. Η διάταξη της ΑΚ 922 θεσπίζει γνήσια αντικειμενική ευθύνη του προστήσαντος - ιδιοκτήτη του αυτοκινήτου, δηλαδή ευθύνη ανεξάρτητη από ίδιο πταίσμα του. Επομένως, στον προστήσαντα - ιδιοκτήτη του αυτοκινήτου δεν παρέχεται η δυνατότητα απαλλαγής του από την ευθύνη, αν αποδείξει ότι δεν τον βαρύνει πταίσμα (αμέλεια) ως προς την εκ μέρους του επιλογή του προσώπου που παραχώρησε, ή εμπιστεύθηκε, την οδήγηση του αυτοκινήτου του, ή ως προς την επίβλεψή του, ή ως προς τις οδηγίες που του παρείχε, ούτε αν αποδείξει ότι ο προστηθείς είχε αναπτύξει πρωτοβουλία κατά την παροχή της υπηρεσίας, που του ανατέθηκε (ΑΠ 1003/2011, ΑΠ 1976/2017).

Δ. Ο προστήσας ιδιοκτήτης του οχήματος δεν ευθύνεται, όταν ο προστηθείς οδηγός έδρασε κατά κατάχρηση, όταν, δηλαδή, η παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά του προστηθέντος οδηγού οφείλεται σε προσωπικούς του λόγους, άσχετους με την οδήγηση του οχήματος, γιατί η ύπαρξη των λόγων αυτών διακόπτει τον αιτιώδη σύνδεσμο ανάμεσα στη βλαπτική πράξη του προστηθέντα και την παραχώρηση της οδήγησης του οχήματος. Αυτό συμβαίνει και στην περίπτωση που υπάρχει μεν τοπικός ή χρονικός σύνδεσμος της επιβλαβούς συμπεριφοράς του προστηθέντος με την υπηρεσία του, δηλαδή η συμπεριφορά του αυτή εκδηλώθηκε με την ευκαιρία της οδήγησης του οχήματος, οφείλεται όμως σε αίτια ανεξάρτητα απ' αυτήν (και δεν εκδηλώθηκε εξαιτίας της) και συγκεκριμένα σε προσωπικό πταίσμα του προστηθέντα, τον κίνδυνο του οποίου δεν μπορεί να φέρει ο προστήσας (ΑΠ 272/2008, ΑΠ 838/2011, ΑΠ 9/2011, ΑΠ 899/2014)

Ε. Αν ο προστηθείς έδρασε κατά κατάχρηση, αίρεται η ευθύνη του προστήσαντος, εάν ο ζημιωθείς γνώριζε, ή όφειλε να γνωρίζει, την κατάχρηση αυτή, περιστατικά που πρέπει να προτείνει κατ ένσταση και να αποδείξει για την απαλλαγή του ο εναγόμενος προστήσας (άρθρο 300 ΑΚ), έναντι της αγωγής του ζημιωθέντος (ΑΠ 1198/2009, ΑΠ 272/2008, ΑΠ 686/2008)

ΣΤ. Επί αγωγής κατά του ιδιοκτήτη αυτοκινήτου ως προστήσαντος, αρκεί, για την πληρότητα της αγωγής σε σχέση με την πρόστηση, η επίκληση της παραχώρησης της οδήγησης του αυτοκινήτου από τον ιδιοκτήτη στον οδηγό, στην οποία παραχώρηση προφανώς εμπεριέχεται και η σύσταση προς τον οδηγό να το οδηγήσει κατά τους κανόνες της καλής οδήγησης, τους οποίους παρέβη (ΑΠ 959/1999, ΜονΠρΠειρ 22/2014)

Ζ. Στην περίπτωση που ο ασφαλιστής δεν ευθύνεται έναντι του παθόντα τρίτου, για να του καλύψει την αστική ευθύνη του οδηγού και του προστήσαντα αυτόν στην οδήγηση ιδιοκτήτη του ζημιογόνου οχήματος, επιτρεπτώς ο ασφαλιστής προβάλλει την ένσταση απαλλαγής από την ευθύνη και κατά του τρίτου ζημιωθέντα.