Α. Από τα άρθρα 298 και 929 ΑΚ προκύπτει ότι ο παθών από τροχαίο ατύχημα μπορεί να αναζητήσει από τον υπαίτιο του τραυματισμού του αποζημίωση για  κάθε δαπάνη που κατέβαλε για καλύτερη διατροφή, ώστε να αποκατασταθεί η υγεία του. Η χορήγηση της βελτιωμένης τροφής προκύπτει από τα διδάγματα της κοινής πείρας, από την φύση των τραυμάτων, την έκταση αυτών, τον κίνδυνο μικροβιακής επιμόλυνσης και από την ανάγκη για ταχύτερη και αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση των κακώσεών της (ΑΠ 1276/2005).

Β. Για το ορισμένο της αγωγής ο παθών-ενάγων πρέπει να επικαλείται ότι οι τροφές που κατανάλωσε, σύμφωνα με τις διατροφικές συνθήκες που έχουν καθιερωθεί με βάση την επικρατούσα κοινωνική και οικονομική κατάσταση, δεν περιλαμβάνονται στο καθημερινό διαιτολόγιο ενός μέσου ανθρώπου. Εάν το αιτούμενη αποζημίωση αφορά συνήθη σε ποσότητα και ποιότητα κατανάλωση τροφών, ενδεικνυόμενη για όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως σωματικών βλαβών, η αγωγή απορρίπτεται ως ουσία αβάσιμη (ΑΠ 1453/2013).