Α. Σύμφωνα με το άρθρο 6β στο π.δ. 237/1986 (που κωδικοποίησε τον ν. 489/1976 «περί υποχρεωτικής ασφαλίσεως της εξ ατυχημάτων αυτοκινήτων αστικής ευθύνης», ως ισχύει, εξαιρούνται από την ασφάλιση οι ζημίες που προκαλούνται

 α) Από οδηγό ο οποίος στερείται της άδειας οδήγησης, που προβλέπεται από τον νόμο για την κατηγορία του αυτοκινήτου οχήματος που οδηγεί.

Δεν εξετάζεται και δεν ερευνάται κατά πόσο η έλλειψη άδειας ικανότητας οδηγού επηρέασε ή όχι την πρόκληση του ατυχήματος, γιατί πρόκειται για τυπική περίπτωση εξαίρεσης από την ασφαλιστική κάλυψη. Ο ισχυρισμός του οδηγού, ότι γνωρίζει να οδηγεί, ή ότι λείπει αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της έλλειψης της άδειας αυτής και του ατυχήματος, δεν ασκεί επιρροή (ΑΠ 71/2017, ΑΠ 324/2016, ΑΠ 322/2020).

β) Από οδηγό ο οποίος, κατά το χρόνο του ατυχήματος, τελούσε υπό την επίδραση οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών, κατά παράβαση του ΚΟΚ, εφ όσον η εν λόγω παράβαση τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με την πρόκληση του ατυχήματος.

γ) Από αυτοκίνητο όχημα του οποίου γίνεται διαφορετική χρήση από αυτή που καθορίζεται στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο και στην άδεια κυκλοφορίας, εφ όσον η χρήση αυτή τελεί σε αιτιώδη συνάφεια με την πρόκληση του ατυχήματος.

Β. Κάθε άλλη εξαίρεση είναι αυτοδικαίως άκυρη.

Γ. Ο ασφαλιστής δεν απαλλάσσεται από την ευθύνη έναντι των ζημιωθέντων τρίτων, προβάλλοντας τις παραπάνω εξαιρέσεις, οι οποίες ισχύουν αποκλειστικά στο πλαίσιο της σχέσης του με τον ασφαλισμένο.

Δ. Ο ασφαλιστής δεν απαλλάσσεται από την ευθύνη του και έναντι των ζημιωθέντων επιβατών από οδηγό, που τελούσε υπό την επίδραση οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών, λόγω του ότι αυτοί γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν, ότι ο οδηγός βρισκόταν υπό την επίδραση οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών κατά το χρόνο του ατυχήματος. Κάθε αντίθετη συμβατική ρήτρα ασφαλιστηρίου συμβολαίου θεωρείται ανίσχυρη ως προς τις αξιώσεις που προβάλει ο επιβάτης αυτός.

Ε. Με την σύμβαση ασφάλισης επιτρέπεται να ορίζονται, πέραν των παραπάνω εξαιρέσεων και άλλες περιπτώσεις εξαίρεσης από την ασφαλιστική κάλυψη, μόνο εφ όσον οι περιπτώσεις αυτές αφορούν  προαιρετική ασφαλιστική κάλυψη.

ΣΤ. Ο ασφαλιστής, ασκώντας αγωγή εξ αναγωγής κατά του ασφαλισμένου, λόγω παραβάσεως του καθιερούμενου ασφαλιστικού βάρους, οφείλει να επικαλεσθεί μόνο το αντικειμενικό περιστατικό της παραβάσεως αυτής. Επειδή είναι δεδομένη η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της παραβάσεως αυτής και του επελθόντος αποτελέσματος δεν είναι απαραίτητη η επίκληση της υπαιτιότητας των εξ αναγωγής υποχρέων στην επέλευση του τροχαίου ατυχήματος, γιατί  προϋπόθεση της βασιμότητας της αναγωγής είναι η προηγούμενη ευδοκίμηση της κύριας αγωγής, που προϋποθέτει υπαιτιότητα του οδηγού του ζημιογόνου οχήματος (ΑΠ 997/2014, ΑΠ 322/2020).