Κατά την διάταξη του άρθρου 4 ν. ΓΠΝ/1911 «διά πάσαν υπό του αυτοκινήτου κατά την λειτουργία του ζημίαν προς τρίτους ενέχεται εις αποζημιώσεις ο τε οδηγός και ο κατά το άρθρον 2 κάτοχος, ο δε ιδιοκτήτης εν η περιπτώσει είναι τοιούτος άλλος, ή, ο κάτοχος ενέχεται μόνον μέχρι της αξίας του αυτοκινήτου το οποίον παραχωρών εις το ζημιωθέν πρόσωπον δύναται, κατά την κρίσιν του δικαστηρίου, να απαλλαγεί πάσης άλλης αποζημιώσεως».

Α. Από την άνω διάταξη συνάγεται ότι, επειδή η ευθύνη του ιδιοκτήτη του ζημιογόνου οχήματος θεμελιώνεται, ανεξάρτητα από το αν αυτός, κατά τον χρόνο του ατυχήματος, είναι οδηγός ή κάτοχος, (αντικειμενική ευθύνη), ο νόμος για να μετριάσει την αυστηρότητα της αντικειμενικής ευθύνης του ιδιοκτήτη, ο οποίος δεν είναι κάτοχος ή οδηγός, περιορίζει ποσοτικά την ευθύνη του μέχρι την αξία του ζημιογόνου αυτοκινήτου κατά τον αμέσως πριν το ατύχημα χρόνο.

Β. Επομένως ο ιδιοκτήτης, ο οποίος δεν είναι κάτοχος ή οδηγός, ενέχεται μόνον μέχρι της αξίας του αυτοκινήτου, το οποίο αν παραχωρήσει στο ζημιωθέν πρόσωπο, δύναται, κατά την κρίσιν του δικαστηρίου, να απαλλαγεί κάθε άλλης αποζημίωσης.

Γ. Ο περιορισμός αυτός της ευθύνης, που αντιτάσσεται μόνο κατά την βάση της αγωγής από το ν. ΓΠΝ/1911 και όχι κατά την ερειδόμενη στις διατάξεις 914, 922, 923 ΑΚ, ή άλλη ειδική διάταξη, γίνεται με την μορφή ένστασης, που έχει ως βάση ότι ο εκάστοτε ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου δεν είναι συγχρόνως και κάτοχος, ή οδηγός αυτού (ΑΠ 1024/2015).