Α. Από τα άρθρα 1389 και 1390 ΑΚ προκύπτει ότι, στην περίπτωση θανάτου του ενός συζύγου και της συνακόλουθης απώλειας της δυνατότητας προσφοράς των προσωπικών του υπηρεσιών, ο επιζών σύζυγος δικαιούται να απαιτήσει, από τον υπαίτιο του θανάσιμου τραυματισμού, αποζημίωση για την στέρηση των υπηρεσιών, που συνιστούσαν την από το νόμο οφειλόμενη συμβολή του θύματος στις οικογενειακές ανάγκες, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 928 εδ. β ΑΚ. Πρόκειται για γνήσια αξίωση αποζημίωσης (ΑΠ 1308/2015, ΑΠ 1136/2014, ΑΠ 873/2012, ΑΠ 788/2010, ΑΠ 2331/2009),

Β. Η ύπαρξη και το μέγεθος της ζημίας, που μπορεί να ζητηθεί ως αποζημίωση, εξαρτάται σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση από το συσχετισμό των δυνάμεων των συζύγων, από τον οποίο προκύπτει η υποχρέωση, το είδος και το μέγεθος συνεισφοράς του παθόντος συζύγου με την παροχή προσωπικών υπηρεσιών για την αντιμετώπιση των οικογενειακών αναγκών, βάσει των στοιχείων που εκτίθενται από τους διαδίκους (ΑΠ 1308/2015, ΑΠ 788/2010,  ΑΠ 170/2020, ΑΠ 1637/2018

Γ. Ο συσχετισμός των προσφερόμενων, κατά περίπτωση, υπηρεσιών είναι αναγκαίος όχι για να υπολογιστούν, αποτιμώμενα χρηματικώς, τα συνολικά εισοδήματα των δύο συζύγων και να επιμεριστούν στη συνέχεια για τον καθέναν ανάλογα με τις ανάγκες και την συμβολή του στη δημιουργία του οικογενειακού προϋπολογισμού, αλλά για να προσδιοριστεί το ύψος της απώλειας που υπέστη ο επιζών σύζυγος από τη μη προσφορά υπηρεσιών, τις οποίες είναι υποχρεωμένος να αναπληρώσει με την απασχόληση οικιακής βοηθού, την οποία όμως δεν είναι αναγκαίο και να προσλάβει (ΑΠ 84/2005, ΑΠ 1637/2018).

Δ. Σύμφωνα με το άρθρο 216 παρ. 1 ΚΠολΔ, ο δικαιούχος επιζών σύζυγος, στην σχετική αγωγή πρέπει να ισχυριστεί, και σε περίπτωση αμφισβήτησης να αποδείξει, τις ανάγκες της οικογένειας και τη ν δαπάνη που χρειάζεται για να αντιμετωπιστούν, ανάλογα με τις συγκεκριμένες συνθήκες της οικογενειακής ζωής (ΑΠ 1136/2014, ΑΠ 212/2013, ΑΠ 873/2012, ΑΠ 1363/2010, ΑΠ 2270/2014, ΑΠ 841/2017).