Σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 46 παρ. 1 εδ. α ΠΚ με την ποινή του αυτουργού τιμωρείται όποιος με πρόθεση προκάλεσε σε άλλον την απόφαση να εκτελέσει την άδικη πράξη που διέπραξε.

Από την διάταξη αυτή προκύπτει ότι για την ύπαρξη της ηθικής αυτουργίας, αντικειμενικά απαιτείται η πρόκληση από τον ηθικό αυτουργό σε κάποιον άλλον της απόφασης να τελέσει ορισμένη πράξη, η οποία συγκροτεί την αντικειμενική υπόσταση ορισμένου εγκλήματος, ή τουλάχιστον συνιστά αρχή εκτέλεσης αυτής, την οποία και τέλεσε.

Η πρόκληση της απόφασης αυτής μπορεί να γίνει με οποιονδήποτε τρόπο ή μέσο, όπως, με συμβουλές, με πειθώ, ή φορτικότητα, ή με την επιβολή ή την επιρροή προσώπου λόγω της ιδιότητος και της θέσης του, ή και της σχέσης του με τον φυσικό αυτουργό.

Υποκειμενικά απαιτείται δόλος, ο οποίος συνίσταται στη συνείδηση του ηθικού αυτουργού, ότι παράγει σε άλλον την απόφαση να εκτελέσει άδικη πράξη και στη συνείδηση της ορισμένης πράξης στην οποία παρακινεί τον φυσικό αυτουργό χωρίς να είναι αναγκαίος ο καθορισμός της πράξης αυτής μέχρι λεπτομερειών.

Δεν αρκεί ο ενδεχόμενος δόλος, αν για την υποκειμενική θεμελίωση του οικείου εγκλήματος απαιτείται άμεσος ή υπερχειλής δόλος (ΑΠ 129/2013, ΑΠ 296/2013).