Κατά το άρθρο 358 ΠΚ όποιος  κακόβουλα παραβιάζει την υποχρέωση διατροφής που την επιβάλει σε αυτόν ο νόμος και έχει αναγνωριστεί, έστω προσωρινά, με εκτελεστό τίτλο, με τρόπο τέτοιο ώστε ο δικαιούχος να υποστεί στερήσεις ή να αναγκαστεί να δεχτεί την βοήθεια άλλων, τιμωρείται με φυλάκιση έως (1) έτος, ή χρηματική ποινή.

Α. Από την διάταξη αυτή προκύπτει, ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος απαιτείται,

α) δεδηλωμένη παράλειψη του φερόμενου ως υπόχρεου προς διατροφή, προβλεπόμενη από το νόμο και αναγνωρισμένη με δικαστική απόφαση, έστω και προσωρινά που διατηρεί την ισχύ της μέχρι να εκδοθεί οριστικά απόφαση διατροφής, έστω και αν μεταβληθούν οι όροι της διατροφής, καθ' όλο το χρονικό διάστημα της παραβίασης της υποχρέωσης,

β) οικονομική δυνατότητα αυτού να καταβάλλει το χρηματικό ποσό που επιδικάστηκε για την κάλυψη των αναγκών επιβίωσης του δικαιούχου για το προσδιορισμένο χρονικό διάστημα. Η οικονομική δυνατότητα του υπόχρεου κρίνεται ανάλογα με την οικονομική του κατάσταση και την επαγγελματική του δραστηριότητα.

γ) να υποστεί ο δικαιούχος στερήσεις, ή να αναγκασθεί να δεχθεί την βοήθεια άλλων για τη διατροφή του.

Β. Για τη στοιχειοθέτηση της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος απαιτείται δόλος του δράστη, έστω και ενδεχόμενος, ο οποίος συνίσταται στη γνώση και αποδοχή όλων των στοιχείων της υποκειμενικής υπόστασης και περιλαμβάνει και την γνώση της περί διατροφής υποχρέωσης, με βάση δικαστική απόφαση που την έχει αναγνωρίσει και πρέπει να είναι εκτελεστή, χωρίς να απαιτείται και τυπικά επίδοση της απόφασης στον υπόχρεο με δικαστικό επιμελητή και να είναι η παραβίαση της προς διατροφή υποχρέωσης κακόβουλη, δηλαδή, όταν αυτή οφείλεται σε ενδιάθετη βούληση μη συμμόρφωσης του δράστη προς την υποχρέωση από κακεντρέχεια, ή κακή θέληση, ή διάθεση αντιπαλότητας και όχι απλώς σε λησμοσύνη, ή αδυναμία προς χορήγηση των οφειλομένων.

Σημείωση 1

Η απόφαση του πολιτικού δικαστηρίου δεσμεύει το ποινικό δικαστήριο περί της ύπαρξης υποχρέωσης διατροφής, πλην όμως τούτο ερευνά το κύρος και την ισχύ της απόφασης κατά το άρθρο 60 παρ. 1 ΚΠΔ σε συνάρτηση με το χρόνο της παραβίασης της υποχρέωσης διατροφής, που είναι, όπως συνάγεται από το άρθρο 17 του ΠΚ, το χρονικό διάστημα από της παράλειψης της οφειλόμενης ενέργειας της καταβολής της επιδικασθείσας ανά μήνα διατροφής, συνεπεία της οποίας δημιουργείται και διατηρείται με την θέληση του δράστη παράνομη κατάσταση, μέχρι λήξης της κατάστασης αυτής, ήτοι μέχρι την εξ ολοκλήρου καταβολή του ποσού της διατροφής προς τον δικαιούχο, οπότε παύει η πραγμάτωση του εγκλήματος (ΑΠ 2011/2006, ΑΠ 1578/2012).

Σημείωση 2

Για την ποινική δίωξη απαιτείται έγκληση.