Από τις διατάξεις των άρθρων 1000, 1001 ΑΚ προκύπτει ότι στην έννοια της κυριότητας πάνω σε ακίνητο περιλαμβάνεται κάθε εξουσία μη ειδικώς, από τον νόμο, ή από δικαίωμα τρίτου, αποκλειομένη (ΑΠ 1855/1984). Η εξουσία όμως του κυρίου περιορίζεται με τους νομίμους περιορισμούς, που επιβάλλονται από το ιδιωτικό γειτονικό δίκαιο και αποτελούν, κυρίως ειπείν, προσδιοριστικούς του περιεχομένου της κυριότητας όρους.

Α. Από την διάταξη του άρθρου 1020 ΑΚ συνάγεται ότι, σε περίπτωση σύγχυσης των ορίων ακινήτων χωρεί κανονισμός τους από το δικαστήριο. Αν είναι ανέφικτη η εξακρίβωσή τους προσδιορίζονται σύμφωνα με την υπάρχουσα κατάσταση της νομής. Αν δεν μπορεί και αυτή, κατανέμεται η αμφισβητούμενη έκταση κατά το ίσο μέρος σε καθένα από τα ακίνητα.

Β. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι η αγωγή κανονισμού των ορίων, η οποία πηγάζει από το δικαίωμα της κυριότητας και αποβλέπει στην προστασία αυτού, προϋποθέτει, α) αφ ενός εφαπτόμενα ακίνητα, αστικά ή αγροτικά, που ανήκουν σε διαφορετικούς ιδιοκτήτες, β) αφ ετέρου αβεβαιότητα ως προς την αληθή θέση της μεταξύ τους οριοθετικής γραμμής. Η αβεβαιότητα αυτή μπορεί να είναι, είτε αντικειμενική, όταν οι ιδιοκτήτες δεν μπορούν να καθορίσουν τα όρια μεταξύ των ακινήτων τους, είτε υποκειμενική, όταν δεν συμφωνούν ως προς την πραγματική θέση της οριακής γραμμής. Δεν ενδιαφέρει η αιτία από την οποία προέκυψε αυτή η αβεβαιότητα, η οποία μπορεί να οφείλεται σε ενέργεια κάποιου από τους ιδιοκτήτες, ή των δικαιοπαρόχων τους, ή τρίτου, ή σε άλλη αιτία.

Γ. Για το παραδεκτό της αγωγής αρκεί να επικαλείται ο ενάγων ότι υπάρχει αμφισβήτηση των ορίων του ακινήτου του με το συνεχόμενο ακίνητο, είτε από τον ίδιο, είτε από τον αντίδικό του και να ζητεί από το δικαστήριο τον καθορισμό των ορίων,  που έχουν καταστεί αβέβαια.

Δ. Το δικαστήριο με την απόφασή του προσδιορίζει τα παλιά όρια των ακινήτων, που ήταν μέχρι τότε αμφισβητούμενα ή συγκεχυμένα, α) Χρησιμοποιώντας για το σκοπό αυτό τίτλους ιδιοκτησίας, τοπογραφικά διαγράμματα κλπ, β) Με βάση την αποδεικνυόμενη κυριότητα στα γειτονικά ακίνητα, γ) Αν δεν μπορεί να εξακριβωθεί το όριο κάθε γειτονικής κυριότητας, ο προσδιορισμός γίνεται σύμφωνα με την υφιστάμενη κατάσταση νομής, δ) Αν η κατάσταση νομής δεν μπορεί να εξακριβωθεί, η αμφισβητούμενη έκταση κατανέμεται από το δικαστήριο κατά ίσα μέρη σε καθένα από τα γειτονικά ακίνητα.

Ε. Όταν ο ενάγων υποδεικνύει ορισμένη οριοθετική γραμμή, την οποία αυτός θεωρεί ακριβή, το δικαστήριο, αν κρίνει το σχετικό ισχυρισμό αβάσιμο, δεν θα απορρίψει την αγωγή, αλλά θα προβεί στον προσδιορισμό των ορίων, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 1020 ΑΚ (ΑΠ 82/2006, ΕιρΚρωπίας 795/2012)

ΣΤ. Εάν ο ενάγων γνωρίζει την ακριβή θέση της οριοθετικής γραμμής και ζητεί την αναγνώριση της κυριότητάς του σε ορισμένη λωρίδα εδάφους παρά το σύνορο της ιδιοκτησίας του και την απόδοσή της, δεν πρόκειται περί αγωγής κανονισμού ορίων, αλλά περί διεκδικητικής αγωγής, η δυνατότητα έγερσης της οποίας πάντως δεν αποκλείει την αυτοτελή έγερση της αγωγής κανονισμού ορίων, η οποία δεν υπόκειται και σε παραγραφή κατ' άρθρο 1032 ΑΚ (ΑΠ 633/1996).