Α. Σύμφωνα με το άρθρο 1003 ΑΚ ο κύριος ακινήτου υποχρεούται να ανέχεται την εκπομπή επενεργειών από το γειτονικό ακίνητο, εφ όσον αυτές δεν παραβλάπτουν σημαντικώς την χρήση του ακινήτου, ή προέρχονται από χρήση συνήθη για τα ακίνητα της περιοχής του ακινήτου από το οποίο προκαλείται η βλάβη.

Β. Ως εκπομπές, ή επενέργειες, νοούνται οι υλικές αντίστοιχες, οι οποίες αφορούν τα λεγόμενα αστάθμητα στοιχεία, καπνού, αιθάλης, αναθυμιάσεων, θερμότητος,  θορύβου, δονήσεων και άλλες παρόμοιες ενέργειες, όπως η εκπομπή σκόνης, ηλεκτρικής ή μαγνητικής ενεργείας, εκτυφλωτικού φωτός, υγρασίας ή ψύξης  

Γ. Εξ αντιδιαστολής συνάγεται ότι ο κύριος του ακινήτου δεν υποχρεούται να ανεχθεί τις από το γειτονικό ακίνητο εκπομπές, εφ όσον αυτές  παραβλάπτουν ουσιωδώς την χρήση του ακινήτου του και δεν είναι συνήθεις στην περιοχή.

Δ. Στις περιπτώσεις αυτές ο κύριος του ακινήτου προστατεύεται, α) με την έγερση της αρνητικής αγωγής διατάραξης κυριότητας (ΑΚ 989), ή β) με αίτηση ασφαλιστικών μέτρων των άρθρων 733-734 ΚΠολΔ, αξιώνοντας την άρση της προσβολής και την παράλειψη αυτής εις το μέλλον βλ. ΑΠ 626 /2005)

Ε. Οι παραπάνω υποθέσεις, σύμφωνα με το άρθρο 15 αριθ. 3 ΚΠολΔ υπάγονται στην αρμοδιότητα των Ειρηνοδικείων, ανεξάρτητα από την αξία του αντικειμένου της διαφοράς.

ΣΤ. Ο κύριος του βλαπτομένου ακινήτου υποχρεούται να αποδείξει μόνο την επιβλαβή επενέργεια της εκπομπής, ενώ ο εναγόμενος υποχρεούται, κατ ένσταση, να επικαλεσθεί και αποδείξει ότι η από το ακίνητό του προερχομένη όχληση δεν υπερβαίνει τα από το άρθρο 1003 ΑΚ διαγραφόμενα όρια (βλ. ΑΠ 1102 /1984).

Ζ. Εφ όσον η διαταρακτική ενέργεια συνιστά και αδικοπραξία δύναται ο βλαπτόμενος ιδιοκτήτης να επιδιώξει την αποκατάσταση της υλικής ζημίας αυτού και την χρηματική ικανοποίηση της ηθικής βλάβης του (βλ. ΕφΛαρ 530 /2008), γιατί στη περίπτωση αυτή το γενεσιουργό αίτιο της ζημίας είναι η υπαιτιότητα και όχι η εκπομπή των επενεργειών των προερχόμενων από το βλάπτον ακίνητο (ΕφΑθ 10668/84, ΕφΠατρών 945/2006).