Από την διάταξη του άρθρου 26 ΑΚ, σύμφωνα με το οποίο "οι ενοχές από αδίκημα διέπονται από το δίκαιο της πολιτείας όπου διαπράχθηκε το αδίκημα", συνάγεται ότι η έννομη σχέση, που δημιουργήθηκε με το εργατικό ατύχημα, που συνέβη στην Ελλάδα, διέπεται από το ελληνικό δίκαιο. 

Α. Επομένως σε περίπτωση τραυματισμού, ή θανάτου αλλοδαπού, κατά το ελληνικό δίκαιο, κρίνεται, μεταξύ άλλων, ο παράνομος χαρακτήρας της πράξης, η υπαιτιότητα, το τυχόν οικείο πταίσμα του αλλοδαπού, το ζήτημα της πρόσφορης αιτιώδους συνάφειας, αν η ευθύνη είναι αντικειμενική ή υποκειμενική, οι προϋποθέσεις  θεμελίωσης αυτής, η ικανότητα προς καταλογισμό, ο υπόχρεος προς αποζημίωση, το πρόσωπο του δικαιούχου της αποζημίωσης, η μορφή και η έκταση της αποζημίωσης, η παροχή ή μη, χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης, ή ψυχικής οδύνης.

Β. Μόνο όταν, αμφισβητηθεί μια από τις συγγενικές ιδιότητες του αλλοδαπού, που έχει σχέση με την ύπαρξη, ή την εγκυρότητα της συγγενικής σχέσης, όπως η ύπαρξη, ή όχι, γάμου, ή συγγενικής σχέσης γονέα και τέκνου, τότε κατά εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 13, 14, 17-24 ΑΚ θα εφαρμοσθεί το δίκαιο της ιθαγενείας του αλλοδαπού (ΟλΑΠ 10/2011).

Γ. Σε περίπτωση θανάτου του αλλοδαπού, η έννοια της «οικογένειας» θα προσδιορισθεί αποκλειστικά από το ελληνικό δίκαιο.