Α. Σε περίπτωση αυτοκινητικού ατυχήματος, που είναι και εργατικό, ο εργοδότης ευθύνεται σε αποζημίωση για εργατικό ατύχημα.

Σε περίπτωση που ο εργαζόμενος είναι ο οδηγός οχήματος και κατ εντολή του εργοδότη εκτελεί ανατεθείσα εργασία και συμβεί τροχαίο ατύχημα, που επέφερε σωματική βλάβη, ή θάνατο του εργαζομένου, υφίσταται εργατικό ατύχημα.

Το αν υφίσταται υπαιτιότητα του εργοδότη εξαρτάται, αν τηρήθηκαν οι διατάξεις για την υγεία και ασφάλεια του εργαζομένου.

Β. Έχει κριθεί ότι υφίσταται υπαιτιότητα του εργοδότη, όταν αυτός πχ. μη τηρώντας τις διατάξεις του νόμου περί ωραρίου εργασίας και ανάπαυσης, υποχρέωσε τον οδηγό, να εκτελεί συνεχή δρομολόγια, χωρίς σταθερό ωράριο, νυχθημερόν, χωρίς ανάπαυση, χωρίς συνοδηγό, με αποτέλεσμα την κόπωσή του και εξ αυτής εξασθένιση των δυνάμεων και ανακλαστικών του (ΑΠ 1253/2014).

Γ. Εφ όσον κριθεί το αυτοκινητικό ατύχημα εργατικό, και εφ όσον πρόκειται περί παθόντος ασφαλισμένου στο ΙΚΑ, ο εργοδότης, κύριος και κάτοχος του ζημιογόνου αυτοκινήτου, απαλλάσσεται από την ευθύνη για την περιουσιακή ζημία των τρίτων, σύμφωνα με τα άρθρα 34 παρ 1 και 60 παρ. 3 του α.ν 1846/1951.

Η απαλλαγή ισχύει, τόσο για την ευθύνη κατά τον Αστικό Κώδικα, όσο και για την ευθύνη κατά τον ν. ΓΠΝ/1911 και καλύπτει και την περίπτωση της ειδικής αμέλειας, κατά την οποία το ατύχημα προκλήθηκε, γιατί δεν τηρήθηκαν οι διατάξεις ισχυόντων νόμων, διαταγμάτων ή κανονισμών περί των όρων ασφαλείας. Ο παθών διατηρεί την αξίωσή του για χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης, ή επί θανάτωσης προσώπου η οικογένεια του θύματος για χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης κατά του εργοδότη, όταν το ατύχημα οφείλεται σε πταίσμα αυτού, ή των παρ' αυτού προστηθέντων προσώπων, γιατί η ως άνω απαλλαγή αυτών από κάθε υποχρέωση για αποζημίωση, δηλαδή για αξίωση εντελώς περιουσιακού χαρακτήρα δεν καλύπτει και τη μη περιλαμβανόμενη σ' αυτήν ως άνω αξίωση για χρηματική ικανοποίηση, αφού καμιά παροχή χορηγούμενη από τον ΕΦΚΑ δεν μπορεί να δικαιολογήσει τον αποκλεισμό της εν λόγω διαφορετικής φύσης αξίωσης, η επιδίκαση ή μη της οποίας εξαρτάται από την εύλογη κρίση του Δικαστηρίου (ΟλΑΠ 1117/1986, ΑΠ 496/1999, Κρητικός, Αποζημίωση από τροχαία αυτοκινητικά ατυχήματα, εκδ. 1998, αρ. 1257-1263). Συνεπώς αιτήματα, όπως καταβολής χρηματικής αποζημίωσης, οφειλής για έξοδα κηδείας και μνημοσύνου και αποζημίωσης λόγω στέρησης διατροφής, δεν είναι νόμιμα και απορρίπτονται, αφού ο εργοδότης του θανόντος απαλλάσσεται της κατά το αστικό δίκαιο υποχρέωσης για αποζημίωση, επί αμελείας μεν γενικώς οπωσδήποτε, εφ όσον ευθύνονται μόνο για την από δόλο προξενούμενη ζημία, επί ειδικής δε αμελείας (μη τηρήσεως νόμων, κανονισμών κλπ περί μέτρων ασφαλείας των εργαζομένων), εφ όσον ο θανατωθείς ήταν ασφαλισμένος στο ΙΚΑ (ΕφΑθ 615/2002).