Σύμφωνα με την νέα νομοθετική ρύθμιση και το ν. 4335/2015, ο οποίος τροποποίησε με το άρθρο 1 άρθρο τέταρτο τα άρθρα 591 έως και 681Δ του ΚΠολΔ, στις εργατικές διαφορές συγκαταλέγονται, τόσο οι παρεμπίπτουσες αγωγές κατά των δικονομικών εγγυητών, όσο και οι αγωγές κατά των ομοδίκων των εναγομένων, είτε αυτοί εναχθούν εξαρχής, είτε προσεπικληθούν.

Συνεπώς, ως προς τις αγωγές που οφείλονται σε εργατικό ατύχημα κατά του τρίτου και του εργοδότη, ή των προστηθέντων αυτού, εάν το αιτούμενο ποσό είναι μεγαλύτερο από εκείνο που ορίζεται για την αρμοδιότητα του μονομελούς Πρωτοδικείου, αλλά η αγωγή υπάγεται στην εξαιρετική αρμοδιότητα του μονομελούς πρωτοδικείου, εφαρμόζεται η ως άνω εξαιρετική αρμοδιότητα και για τον τρίτο που συνενάγεται με τον εργοδότη και τους υπ αυτόν προστηθέντες, έστω και αν στο άρθρο αυτό, ο νομοθέτης δεν περιέλαβε ρητή προς τούτο διάταξη για την αγωγή κατά των τρίτων, αλλά αντιθέτως μνημονεύει μόνο τους εργοδότες, ή τους διαδόχους τους.

Διαφορετική περίπτωση είναι όταν ενάγεται από τον παθόντα από εργατικό ατύχημα εξ αρχής ο τρίτος και μόνον, και όχι ο εργοδότης ή οι διάδοχοι αυτού, ο οποίος ευθύνεται για το εργατικό ατύχημα, οπότε τότε η διαφορά δεν θεωρείται εργατική, ούτε και εμπίπτει στο άρθρο 614 παρ. 3 ΚΠολΔ, διότι δεν υπάρχει ομοδικία. Η αγωγή αυτή εκδικάζεται κατά την τακτική διαδικασία και υπάγεται στην αρμοδιότητα του Πολυμελούς Πρωτοδικείου, αν το απαιτούμενο ποσό υπερβαίνει το όριο της συνήθους αρμοδιότητας του μονομελούς Πρωτοδικείου (ΜονΠρΑθ  305/2020).