Α. Η με τον Νέο Γενικό Κανονισμό Προστασίας Δεδομένων (GDPR), που ενσωματώθηκε στην έννομη τάξη με τον ν. 4624/2019, η προστασία των προσωπικών δεδομένων δεν εξικνείται μέχρι της πλήρους απαγορεύσεως της επεξεργασίας τους, αλλά στη θέσπιση όρων και προϋποθέσεων, υπό τις οποίες είναι επιτρεπτή η επεξεργασία τους, ούτως ώστε να επιτευχθεί μία δίκαιη ισορροπία μεταξύ της προστασίας του δικαιώματος αυτού και της ικανοποιήσεως και άλλων συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων (ΣτΕ 1616/2012, ΣτΕ 2254/2005), όπως είναι το δικαίωμα της έννομης προστασίας (άρθρο 20 παρ.1 Συντάγματος).

Β. Τέτοιο έννομο συμφέρον αποτελεί η άσκηση δικαιώματος ενώπιον Δικαστηρίου και ιδίως η περίπτωση κατά την οποία τα στοιχεία που ζητούνται είναι αναγκαία για την αναγνώριση, άσκηση ή υπεράσπιση δικαιώματος. Μπορεί να είναι κάθε είδους Δικαστήρια, πολιτικά, ποινικά ή διοικητικά, με οποιαδήποτε διαδικασία, και με οποιαδήποτε ιδιότητα και αν μετέχει, ως ενάγων ή εναγόμενος.

Γ. Ειδικότερα, όπως έχει κρίνει κατ' επανάληψη η Αρχή Προστασίας Δεδομένων (8/2005, 9/2005 και 57/2009), η χρήση ενώπιον Δικαστηρίου προσωπικών δεδομένων, που έχουν συλλεγεί χωρίς προηγούμενη συναίνεση του ενδιαφερομένου είναι θεμιτή, αν ο επιδιωκόμενος σκοπός της προάσπισης των δικαιωμάτων δεν μπορεί να επιτευχθεί με άλλα ηπιότερα μέσα (ΟλΑΠ 1/2017, ΜονΠρΠατρων 64/2021).