Από τις διατάξεις των άρθρων 3 παρ. 1, 5, 6 παρ. 1 και 9 παρ. 2, 3 ν. 3741/1929, σε συνδυασμό προς το άρθρο 1006 ΑΚ συνάγεται ότι, ο κύριος ορόφου ή διαμερίσματος οικοδομής διεπομένης από τις διατάξεις του ως άνω νόμου και των άρθρων 1002 και 1117 ΑΚ έχει υποχρέωση να διατηρεί την διαιρετή ιδιοκτησία του σε τέτοια κατάσταση ώστε να μην δύναται από αυτή να προκύψει καταστροφή, ή βλάβη, στην χρήση των λοιπών διαιρετών ιδιοκτησιών.

Α. Σε περίπτωση παράβασης της εν λόγω υποχρέωσης από συνιδιοκτήτη δημιουργείται αξίωση εκ του νόμου των λοιπών ιδιοκτητών της οροφοκτησίας, ή του βλαπτόμενου, προς αποζημίωση (ΕφΑθ 2757/2004, ΕφΑθ 4158/2001).

Β. Αν η παράλειψη του συνιδιοκτήτη είναι και υπαίτια, δικαιούται ο συνιδιοκτήτης που ζημιώνεται και προσβάλλεται κατά τούτο στο εμπράγματο δικαίωμα της κυριότητάς του, να στραφεί κατ εκείνου και να ζητήσει αποζημίωση κατά τις διατάξεις των άρθρων 914, 297 και 298 ΑΚ (ΑΠ 1110/1996, ΜονΠρΠειρ 1006/2019)

Σημείωση 1

Για το ορισμένο της αγωγής αποζημίωσης συνιδιοκτήτη απαιτείται να εκτίθεται η πράξη σύστασης της οροφοκτησίας κατά το καθεστώς του ν. 3741/1929 και η μεταγραφή της, η ιδιότητα του ενάγοντος και του εναγομένου ως ιδιοκτητών επί χωριστής ιδιοκτησίας της οικοδομής, η υπαίτια πράξη ή παράλειψη του εναγομένου εκ της οποίας παραβιάζεται το καθήκον του να διατηρεί την χωριστή ιδιοκτησία του σε καλή κατάσταση και η εξ αυτής αιτιωδώς απορρέουσα ζημία του ενάγοντος

Σημείωση 2

Η αγωγή παραδεκτά (άρθρ. 17 παρ. 3 και 22 ΚΠολΔ) εισάγεται, με την επιφύλαξη του άρθρου 14 παρ.1 περ. γ, στο Μονομελές Πρωτοδικείο με την ειδική διαδικασία των περιουσιακών διαφορών 614 επ. ΚΠολΔ.