Με το άρθρο  212 ν. 4512/2018 «Ρυθμίσεις για την εφαρμογή των Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων του Προγράμματος Οικονομικής Προσαρμογής και άλλες διατάξεις»,  παρέχεται αυθεντική ερμηνεία της παρ. 2 του άρθρου 34 του α.ν. 1846/1951, αναφορικά με την αποζημίωση που υποχρεούται να καταβάλλει ο εργοδότης σε περίπτωση εργατικού ατυχήματος.

Η διάταξη ορίζει ότι

«Ο εργοδότης υποχρεούται να καταβάλλει την μέχρι σήμερα προβλεπόμενη αποζημίωση για εργατικό ατύχημα, εφόσον, µε δικαστική απόφαση, διαπιστώνεται ότι το ατύχημα, κατά την εκτέλεση της εργασίας ή εξ αφορμής αυτής, οφείλεται σε δόλο του εργοδότη ή του προστηθέντος από αυτόν προσώπου, είτε ως προς το αποτέλεσμα του ατυχήματος κάθε αυτό, είτε ως προς τη µη τήρηση διατάξεων νόμων, διαταγμάτων ή κανονισμών, που ορίζουν μέτρα προστασίας της ασφάλειας και της υγείας στην εργασία, εάν το ατύχημα συνδέεται αιτιωδώς µε παραβάσεις των διατάξεων αυτών»

Σύμφωνα με την ερμηνευθείσα(αυθεντικά) διάταξη της παρ. 2 του άρθρου 34 του α.ν. 1846/1951, ο εργοδότης, σε εργατικό ατύχημα, οφείλει να καταβάλει στον  ασφαλιστικό οργανισμό (ΕΦΚΑ) παν ότι αυτός κατέβαλε ως αποζημίωση στον παθόντα το εργατικό ατύχημα, στον δε παθόντα την διαφορά ανάμεσα στην αποζημίωση που κατέβαλε ο ασφαλιστικός οργανισμός και της πλήρους αποζημίωσης, που παρέχεται κατά τις κοινές διατάξεις του Αστικού Κώδικα, σε κάθε περίπτωση που βεβαιώνεται δικαστικά ότι το εργατικό ατύχημα οφείλεται σε δόλο του εργοδότη, α) είτε ως προς αυτό κάθε αυτό το αποτέλεσμα του εργατικού ατυχήματος, β) είτε ως προς την παραβίαση της νομοθεσίας περί της ασφάλειας και υγείας στην εργασία.