Με το άρθρο 1471 παρ. 2 περ. 2 ΑΚ, ορίζεται ότι, την πατρότητα αποκλείεται να προσβάλει οποιοσδήποτε από τους δικαιούχους που αναφέρονται στο άρθρο 1469 ΑΚ, αν ο σύζυγος συγκατατέθηκε στην υποβολή της συζύγου του σε τεχνητή γονιμοποίηση.

Α. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι, η μεν έγγραφη συναίνεση του άρθρου 1456 παρ. 1 καθιστά επιτρεπτή την άσκηση του δικαιώματος τεκνοποιΐας με τεχνητή γονιμοποίηση, η δε διάταξη του άρθρου 1471 παρ. 2 περ. 2 θεμελιώνει το απρόσβλητο της πατρότητας, άσχετα από την νομιμότητα της ιατρικής πράξης.

Β. Το προσβλητό της πατρότητας, της διάταξης του άρθρου 1470 αρ.1 ΑΚ, που ορίζει ότι ο σύζυγος της μητέρας μπορεί να προσβάλει την πατρότητα, όταν περάσει ένα έτος αφ ότου πληροφορήθηκε τον τοκετό και τα περιστατικά από τα οποία προκύπτει ότι η σύλληψη του τέκνου δεν έγινε από αυτόν, και σε κάθε περίπτωση, όταν περάσουν πέντε έτη από τον τοκετό, δεν αφορά την  περίπτωση της διάταξης του άρθρου 1471 παρ. 2 περ. 2 που θεμελιώνει το απρόσβλητο της πατρότητας, άσχετα από την νομιμότητα της ιατρικής πράξης, αλλά την  περίπτωση  τεχνητής γονιμοποίησης με σπέρμα τρίτου, ενώ ο σύζυγος είχε συγκατατεθεί σε τεχνητή γονιμοποίηση μόνο με δικό του σπέρμα

Γ. Επομένως στην περίπτωση, που ο σύζυγος είχε συγκατατεθεί σε τεχνητή γονιμοποίηση μόνο με δικό του σπέρμα και η γονιμοποίηση έγινε με σπέρμα τρίτου, εφαρμογή έχει η διάταξη του άρθρου 1470 αρ.1 ΑΚ, και ο σύζυγος μπορεί να προσβάλει την πατρότητα (ΑΠ 159/2011).