Κατά το άρθρο 1471 παρ. 2 περ. 2 ΑΚ, την πατρότητα αποκλείεται να προσβάλει οποιοσδήποτε από τους δικαιούχους που αναφέρονται στο άρθρο 1469 ΑΚ, αν ο σύζυγος συγκατατέθηκε στην υποβολή της συζύγου του σε τεχνητή γονιμοποίηση.

Α. Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι, η μεν έγγραφη συναίνεση του άρθρου 1456 παρ. 1 καθιστά επιτρεπτή την άσκηση του δικαιώματος τεκνοποιΐας με τεχνητή γονιμοποίηση, η δε διάταξη του άρθρου 1471 παρ. 2 περ. 2 θεμελιώνει το απρόσβλητο της πατρότητας, άσχετα από την νομιμότητα της ιατρικής πράξης.

Β. Η συγκατάθεση δηλαδή αυτή, ως λόγος αποκλεισμού της προσβολής της πατρότητας, είναι διαφορετική από την συναίνεση, ως όρο του επιτρεπτού της τεχνητής γονιμοποίησης, κατά συνέπεια και αφού ο νόμος δεν ορίζει τύπο για την συγκατάθεση αυτή, η τελευταία είναι άτυπη και μπορεί να δοθεί γραπτά, ή προφορικά, ακόμη και σιωπηρά, συναγόμενη από τις περιστάσεις, όπως π.χ. στην περίπτωση κατά την οποία ο σύζυγος, παρά την ανυπαρξία έγγραφης συναίνεσης για την τεχνητή γονιμοποίηση, εμφανίζεται και μετέχει μαζί με τη σύζυγό του σε όλα τα στάδια της διαδικασίας της τεχνητής γονιμοποίησης (ΑΠ 823/2013).

Γ. Η διάταξη του άρθρου 1470 αρ.1 ΑΚ, που καθιερώνει ότι ο σύζυγος της μητέρας μπορεί να προσβάλει την πατρότητα, όταν περάσει ένα έτος αφ ότου πληροφορήθηκε τον τοκετό και τα περιστατικά από τα οποία προκύπτει ότι η σύλληψη του τέκνου δεν έγινε από αυτόν, και σε κάθε περίπτωση, όταν περάσουν πέντε έτη από τον τοκετό, δεν αφορούν την παραπάνω περίπτωση και η σχετική αγωγή απορρίπτεται προεχόντως ως απαράδεκτη.

Δ. Η διάταξη αυτή αφορά, όμως, την περίπτωση  τεχνητής γονιμοποίησης με σπέρμα τρίτου, ενώ ο σύζυγος είχε συγκατατεθεί σε τεχνητή γονιμοποίηση μόνο με δικό του σπέρμα (ΑΠ 159/2011).