Α. Σύμφωνα με το άρθρο 1467 ΑΚ η ιδιότητα του τέκνου, ως προς το οποίο συντρέχει ένα από τα τεκμήρια των άρθρων 1465 και 1466 ΑΚ, ως τέκνου γεννημένου σε γάμο, μπορεί να προσβληθεί δικαστικώς, αν αποδειχθεί ότι η μητέρα δεν συνέλαβε πράγματι από το σύζυγο της, ή ότι κατά το κρίσιμο διάστημα της σύλληψης, δηλαδή αυτό που περιλαμβάνεται ανάμεσα στην τριακοσιοστή και την εκατοστή ογδοηκοστή ημέρα πριν από το τοκετό (άρθρο 1468 ΑΚ) ήταν φανερά αδύνατο να συλλάβει από αυτόν, ιδίως εξαιτίας ανικανότητας, ή αποδημίας του, ή επειδή δεν είχαν σχέσεις.

Β. Σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 1469ΑΚ τα πρόσωπα που μπορούν να προσβάλλουν την ιδιότητα του τέκνου ως γεννημένου σε γάμο είναι

α) ο σύζυγος της μητέρας.

β) ο πατέρας ή η μητέρα του συζύγου, αν αυτός πέθανε χωρίς να έχει χάσει το δικαίωμα της προσβολής.

γ) το τέκνο.

δ) η μητέρα του τέκνου και

ε) ο άντρας με τον οποίο η μητέρα είχε μόνιμη σχέση με σαρκική συνάφεια κατά το κρίσιμο διάστημα της σύλληψης.

Γ. Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 609 παρ.1 του ΚΠολΔ η αγωγή για την προσβολή της πατρότητας τέκνου γεννημένου σε γάμο απευθύνεται

α) αν ασκείται από τον σύζυγο της μητέρας ή έναν από τους γονείς του, κατά του τέκνου η του ειδικού επιτρόπου του και της μητέρας του.

β) αν ασκείται από το τέκνο, κατά της μητέρας και του συζύγου της.

γ) αν ασκείται από τη μητέρα, κατά του τέκνου ή του ειδικού επιτρόπου του και κατά του συζύγου.

δ) Σε περίπτωση που έχει πεθάνει κάποιος από αυτούς, απευθύνεται, με εξαίρεση την περίπτωση που πέθανε το ίδιο το τέκνο, κατά των κληρονόμων αυτού που πέθανε, αλλιώς απορρίπτεται.

Δ. Επομένως η ενεργητική νομιμοποίηση διέπεται από την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 1469 ΑΚ, η δε παθητική νομιμοποίηση ρυθμίζεται με την διάταξη του άρθρου 619 παρ. 1 ΚΠολΔ, ως εξής

α) όταν ενάγει ο σύζυγος ή, μετά το θάνατο του, οι γονείς του, η αγωγή απευθύνεται κατά του τέκνου και της μητέρας του.

β) όταν ενάγει το τέκνο, εναγόμενοι είναι η μητέρα και ο σύζυγος της και

γ) όταν ενάγει η μητέρα, η αγωγή στρέφεται κατά του τέκνου και του συζύγου της.

δ) όταν ενάγει ο άνδρας με τον οποίο είχε σχέσεις η μητέρα, η αγωγή πρέπει να απευθύνεται κατά όλων των αμέσως ενδιαφερόμενων, δηλαδή της μητέρας, του συζύγου και του τέκνου.

Ε. Δεν προβλέπεται στις οικείες διατάξεις η δυνατότητα άσκησης της αγωγής προσβολής της πατρότητας του τέκνου γεννημένου σε γάμο από περισσότερα πρόσωπα από τα προαναφερόμενα που ενάγουν από κοινού. Τούτο δεν οφείλεται σε ακούσια παράβλεψη του νομοθέτη αλλά πρόκειται περί συνειδητής επιλογής.

ΣΤ. Η προσβολή της πατρότητας αποκλείεται

α) Από τον σύζυγο της μητέρας, όταν περάσει ένα έτος αφ ότου πληροφορήθηκε τον τοκετό και τα περιστατικά από τα οποία προκύπτει ότι η σύλληψη του τέκνου δεν έγινε από αυτόν, και σε κάθε περίπτωση, όταν περάσουν πέντε έτη από τον τοκετό (άρθρο 1470 αρ. 1 ΑΚ).

β) Από τον πατέρα ή η μητέρα του συζύγου, αν αυτός πέθανε χωρίς να έχει χάσει το δικαίωμα της προσβολής, αποκλείεται, όταν περάσει ένα έτος αφότου έμαθαν το θάνατο του τελευταίου και τη γέννηση του τέκνου (άρθρο 1470 αρ. 2 ΑΚ).

γ) Από το τέκνο αποκλείεται, όταν περάσει ένα έτος από την ενηλικίωσή του (άρθρο 1470 αρ. 3 ΑΚ).

δ) Από τη μητέρα, όταν περάσει ένα έτος από τον τοκετό, ή, εφόσον υπάρχει σοβαρός λόγος για τη μη προσβολή κατά τη διάρκεια του γάμου, έξι μήνες αφότου λύθηκε ή ακυρώθηκε ο γάμος με το σύζυγό της (άρθρο 1470 αρ. 1 ΑΚ).

ε) Από τον άνδρα, με τον οποίο η μητέρα, βρισκόμενη σε διάσταση με το σύζυγό της, είχε μόνιμη σχέση με σαρκική συνάφεια, κατά το κρίσιμο διάστημα της σύλληψης, αποκλείεται, όταν περάσουν δύο έτη από τον τοκετό ( άρθρο 1470 αρ. 5 ΑΚ). 

Ζ. Σε όλες τις ανωτέρω περιπτώσεις, εάν το τέκνο είναι ανήλικο εκπροσωπείται από ειδικό επίτροπο σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 1517 ΑΚ. Ο ειδικός επίτροπος ορίζεται από το Μονομελές Πρωτοδικείο, που δικάζει κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας (άρθρο 796 ΚΠολΔ), για να εκπροσωπήσει το τέκνο στη δίκη αυτή

Η. Το δικόγραφο της αγωγής πρέπει να περιλαμβάνει τα πραγματικά περιστατικά που προσδιορίζουν, είτε ότι η μητέρα δεν συνέλαβε το τέκνο από το σύζυγό της, ήτοι τον τεκμαιρόμενο πατέρα, είτε ότι αυτή κατά το κρίσιμο της σύλληψης διάστημα ήταν φανερά αδύνατο να συλλάβει το τέκνο από εκείνον (ΑΠ 1504/2001, ΑΠ 1620/2000, ΠολΠρΑθ 1778/2008, ΜονΠρΘεσ 16439/2017).