Α. Κατά το άρθρο 1393 ΑΚ, σε περίπτωση διακοπής της συμβίωσης, το δικαστήριο μπορεί, εφ όσον το επιβάλλουν λόγοι επιείκειας ενόψει των ειδικών συνθηκών καθενός από τους συζύγους και του συμφέροντος των τέκνων, να παραχωρήσει στον ένα σύζυγο την αποκλειστική χρήση ολοκλήρου ή τμήματος του ακινήτου που χρησιμεύει για κύρια διαμονή των ίδιων (οικογενειακή στέγη), ανεξάρτητα από το ποιος από αυτούς είναι κύριος, ή έχει απέναντι στον κύριο το δικαίωμα της χρήσης του.

Β. Η εν λόγω παραχώρηση γίνεται με βάση τις ειδικές συνθήκες του καθενός συζύγου, το συμφέρον των τέκνων και τις αρχές της επιείκειας, οι οποίες είναι δυνατόν να επιβάλλουν κατά περίπτωση η παραχώρηση αυτή να γίνεται και προς τον σύζυγο που δεν έχει εμπράγματο, ή ενοχικό, δικαίωμα στο ακίνητο, όπως επίσης να γίνεται με αντάλλαγμα, ή χωρίς αντάλλαγμα, το οποίο είναι δυνατόν να υπολογισθεί, ή και να μην υπολογισθεί, κατά τον καθορισμό της διατροφής, που οφείλει ο υπόχρεος και κύριος της παραχωρούμενης οικογενειακής στέγης στον άλλο σύζυγο, ή στα τέκνα του (ΑΠ 1630/2002, ΕφΑθ 9153/2005).

Γ. Αν υπάρχει επείγουσα περίπτωση ή επικείμενος κίνδυνος, το δικαίωμα του συζύγου να ζητήσει τη ρύθμιση της χρήσης της οικογενειακής στέγης μπορεί να προστατευθεί και προσωρινά με τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων κατ άρθρα 662 επ., 735 ΚΠολΔ).

Δ. Η ρύθμιση αυτή της χρήσης της συζυγικής στέγης δεν έχει μονιμότητα, με την έννοια ότι αν η διάσταση εξελιχθεί σε διαζύγιο και καταστεί αμετάκλητη η σχετική δικαστική απόφαση, η τύχη της εν λόγω στέγης θα κριθεί με βάση τους γενικούς κανόνες του εμπραγμάτου ή του ενοχικού δικαίου, π.χ. με βάση την κυριότητα ή την ύπαρξη μισθωτικής σχέσης, και όχι με βάση την ειδική αυτή ρύθμιση που υπόκειται και σε αναθεώρηση όταν οι περιστάσεις το επιβάλλουν (ΕφΑθ 7980/1986).

Ε. Το γεγονός αυτό δεν δίνει το δικαίωμα στο σύζυγο, που είναι κύριος και νομέας της οικογενειακής στέγης, να αξιώσει την άμεση απομάκρυνση του άλλου συζύγου από αυτήν και την απόδοση της χρήσης της αποκλειστικά σε αυτόν με επίκληση των αντίστοιχων εμπραγμάτων δικαιωμάτων του, αφού πλέον η χρήση της οικογενειακής στέγης αποτελεί αντικείμενο, είτε συναινετικής ρύθμισης, είτε ρύθμισης κατ άρθρο 1393 ΑΚ, ύστερα από αγωγή κατά τη διαδικασία των γαμικών διαφορών, ή αίτηση για προσωρινή ρύθμιση της κατάστασης κατ άρθρο 735 ΚΠολΔ.

ΣΤ. Μέχρι τότε, ο σύζυγος που δεν είναι κύριος ή νομέας της οικογενειακής στέγης, δικαιωματικά παραμένει σ' αυτήν με βάση, είτε την διάταξη του άρθρου 1386 ΑΚ, είτε τη διάταξη του άρθρου 1393 ή και 361 ΑΚ. Η άρνησή του να αποδώσει την χρήση της στον άλλο σύζυγο, που είναι κύριος και νομέας, δεν συνιστά αντιποίηση τη νομής του, που εξακολουθεί να ασκείται μέσω αυτού ως κατόχου δυνάμει της έννομης σχέσης του γάμου. Όσο ισχύει η ρύθμιση της οικογενειακής στέγης, δεν υφίσταται προσβολή της νομής, δηλαδή αποβολή ή διατάραξη από το σύζυγο υπέρ του οποίου η αποκλειστική χρήση της οικογενειακής στέγης κατ άρθρο 1393 ΑΚ, γιατί δεν υφίσταται το στοιχείο της παρανομίας. Μόνο αν εκδοθεί αμετάκλητη απόφαση διαζυγίου παύει η ρύθμιση της ΑΚ 1393 και ισχύουν πλέον οι γενικές διατάξεις του ενοχικού και εμπραγμάτου δικαίου (Βασ. I Μπρακατσούλα, Ασφαλιστικά Μέτρα, Δ' έκδ. σ. 676 - 679).