Ο μισθωτός δικαιούται να απουσιάσει νόμιμα από την εργασία του στις περιπτώσεις, α) ασθένειας βραχείας διάρκειας, β) εγκυμοσύνης, ή λοχείας, γ) λόγω στράτευσης. Για τους λόγους αυτούς η καταγγελία της σύμβασης εργασίας από τον εργοδότη είναι άκυρη.

Σε κάθε άλλη περίπτωση απουσίας του εργαζομένου από την εργασία του, η τυχόν καταγγελία της σύμβασης εργασίας από τον εργοδότη εξετάζεται από το δικαστήριο, αφού εκτιμήσει τις συνθήκες υπό τις οποίες έλαβε χώρα η αποχή, την αιτία και την χρονική διάρκεια αυτής, καθώς και την υπαιτιότητα, ή συνυπαιτιότητα, του εργαζομένου, σύμφωνα με τις αρχές της καλής πίστης και αφού ληφθούν υπόψη και τα συναλλακτικά ήθη.

Μόνη η αυθαίρετη απουσία από την εργασία, η οποία, σε κάθε περίπτωση συνιστά αντισυμβατική συμπεριφορά του εργαζομένου και παρέχει στον εργοδότη το δικαίωμα να καταγγείλει την σύμβαση εργασίας, δεν μπορεί να θεωρηθεί δίχως άλλο, ως καταγγελία από την πλευρά του εργαζομένου, αλλά για να ισχύσει ως τέτοια, θα πρέπει να συνοδεύεται και από άλλα περιστατικά, από τα οποία να προκύπτει σαφώς η βούληση του εργαζόμενου για λύση της εργασιακής του σύμβασης (ΑΠ 1342/2014). Σε κάθε περίπτωση η ολιγοήμερη απουσία από την εργασία δεν μπορεί να θεωρηθεί ως σιωπηρή δήλωση βούλησης του εργαζομένου, να λύσει την σύμβαση εργασίας, ασχέτως αν ενημέρωσε, ή όχι, τον εργοδότη για την απουσία (ΑΠ 983/2013).